Veldvacht is een zacht, draagbaar rustpunt in het weidse landschap van het Oldambt. Ontwerper Axel Ben Ribberink vertrekt vanuit een eenvoudige gedachte: je hoeft niet ver weg om rust te vinden – je draagt het al met je mee. Veldvacht is tegelijk tas én kleed: opgevouwen draag je hem over je schouder, uitgevouwen ontstaat een warme plek om te landen, te kijken en even echt aanwezig te zijn.
Het ontwerp komt voort uit het Fiber Field Lab onder leiding van kunstenaar en landschapshistoricus Cora Jongsma, waar werd onderzocht hoe je via materiaal contact maakt met landschap. Met de vraag “Place yourself in place” als uitgangspunt, groeide de Veldvacht uit tot een mobiel landschapselement: een zitplek die je meeneemt, zodat het moment van stilstaan geen toeval meer is, maar een bewuste keuze.
De materialen zijn direct verbonden met de regio. De wol komt van Nederlandse schapen die de dijken en graslanden onderhouden – dezelfde dieren die het Oldambtse landschap vormgeven. De hennepbanden verwijzen naar een gewas dat vroeger een belangrijke akkerbouwgrondstof in het Oldambt was en werd gebruikt voor touw, zeildoek, visnetten en garen. Door de nabijheid van de zeevaart rond Eems en Dollard was er destijds veel vraag naar de sterke vezels, een verbinding die nu opnieuw wordt opgepakt: hennep wordt al in Noord-Nederland geteeld en kan in de toekomst volledig lokaal verbouwd, gesponnen en geweven worden. Daarmee laat de Veldvacht zien wat er mogelijk is als de textielketen – van vezel tot product – weer terugkeert naar de regio.
Visueel en lichamelijk staat de Veldvacht voor bescherming en geborgenheid: de wol is warm en veerkrachtig, net zoals de dijken het land beschermen. Het kleed nodigt uit om te vertragen, te gaan zitten, dieper te ademen en opnieuw te voelen dat je onderdeel bent van het landschap in plaats van er alleen maar doorheen te bewegen. Een moment van thuiskomen, maar dan buiten.
De productie is bewust lokaal opgezet. Sociaal ontwikkelbedrijf Afeer in Winschoten kan de Veldvacht maken en afwerken, in samenwerking met viltverwerkers zoals het Hollands Wol Collectief en regionale textielwerkplaatsen. Zo ontstaat een keten waarin wol die anders weinig waarde heeft, transformeert tot een betekenisvol streekproduct met sociale en economische meerwaarde.
Aan het einde van de levensduur kan de Veldvacht weer uit elkaar gehaald worden: wol en hennep zijn natuurlijke vezels die gerepareerd, hergebruikt of teruggegeven kunnen worden aan de bodem. Geen restafval, maar een product dat, net als de gebruiker, uiteindelijk weer kan terugkeren naar het landschap waar het uit voortkomt.
Product: Nomadisch zitkleed
Ontwerper: Axel Ben Ribberink
Fieldlab: Tot in mijn vezels
Materiaal: Wol en hennep
Samenwerking: Afeer, Hollands Wol Collectief